Technologia

Łupek stanowi skałę osadową utworzoną z mułu ilastego, zawierającego cząstki o bardzo małej średnicy. Skała ta powstała 350 do 400 milionów lat temu w okresie dewonu. W ciągu milionów lat, muł ilasty był wystawiony na działanie wysokich temperatur, wysokich ciśnień i sił odkształcających, aby w sprzyjających warunkach ulec przekształceniu w użyteczny łupek.

DSC_0094_zmiana wymiarów

Łupek wysokiej klasy zawiera do 90 warstw na milimetr grubości materiału. Przy dzisiejszej grubości materiału gotowego, wynoszącej ok. 5-8 mm oznacza to, że materiał łupkowy zawiera ok. 450 warstw. Poszczególne powłoki przedzielone są warstwami łyszczku. Warstwy te nadają łupkowi jego charakterystyczny jedwabisty połysk. W przebiegu naturalnych procesów wietrzenia, w przeciągu dziesiątków lat, zanikają kolejne górne warstwy łupka, odsłaniając nowe warstwy łyszczku. To jest powodem dlaczego łupek dachowy, w przeciwieństwie do wielu innych produktów przemysłowych o uszlachetnionej powierzchni zewnętrznej, zachowuje w przeciągu pełnego okresu użytkowania swój szlachetny, jedwabisty połysk.

Stara sztuka wykonywania pokryć dachów oraz elewacji z wykorzystaniem łupka kamiennego wykształciła następujące techniki krycia:

DZIKIE KRYCIE

KRYCIE STARONIEMIECKIE

KRYCIE ŁUSKOWE

KRYCIE PROSTOKĄTNE

KRYCIE DYNAMICZNE